Choroby weneryczne

Wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej u dziewcząt i chłopców należy się liczyć z rozpoczęciem przez nich życia seksualnego. Kiedy młodzież rozpo­czyna pożycie seksualne trudno dokładnie określić, ponieważ przeprowa­dzone w tym zakresie badania w naszym kraju nie pozwalają na konkretne wnioski. Na ich podstawie można jednak przyjąć, że ogromna większość młodzieży zaczyna je przed ukończeniem 18 roku życia. Rozpoczęcie życia seksualnego przez młodego człowieka powinno być poprzedzone odpowiednim przygotowaniem i zasobem wiedzy na ten temat. Niestety, nie zawsze tak się dzieje. Większość młodzieży dowiaduje się czegoś na ten temat od swoich starszych kolegów w formie nieodpowiedniej i błędnej. „Uświadamianie" młodzieży dopiero w ostatnich klasach szkoły ponadpods­tawowej też jest przysłowiową „musztardą po obiedzie". Wychowanie seksu­alne powinno się rozpocząć już we wczesnym okresie dzieciństwa i trwać przez cały okres rozwojowy. Na temat wychowania seksualnego pomówimy szerzej w następnych rozdziałach. Obecnie powiemy kilka słów na temat ściśle wiążący się z wychowaniem seksualnym i dojrzałością płciową, a mianowicie o chorobach wenerycznych. Ponieważ nie jesteśmy w stanie zabronić młodzieży współżycia seksualne­go, dlatego należy zrobić wszystko, aby to współżycie było bezpieczne, odbywało się w odpowiedniej estetycznej i kulturalnej oprawie i przy zacho­waniu wszystkich estetycznych i zdrowotnych norm cywilizowanego społe­czeństwa. Każdy młody człowiek rozpoczynający życie płciowe musi mieć podstawo­we wiadomości na temat antykoncepcji i zapobiegania chorobom wenerycz­nym. Jak wiadomo, choroby weneryczne stanowią w naszym kraju nadal jeszcze problem leczniczy i społeczny. Wiadomości na ten temat młody człowiek musi pozyskać od swych rodziców i opiekunów, a także od lekarza szkolnego. Rzeżączka jest chorobą zakaźną, przenoszoną drogą bezpośredniego kon­taktu płciowego. Wywołuje ją drobnoustrój nazywany gonokokiem albo dwoinką rzeżączki. Rzeżączka u małych dzieci dotyczy przede wszystkim dziewczynek, które zarażają się przez sypianie z osobą chorą, używanie wspólnego ręcznika, przez sedes lub w czasie próby gwałtu zadawanego przez zboczeńca seksualnego. Choroba atakuje przede wszystkim błony śluzowe narządów płciowych. Okres, jaki upływa od chwili kontaktu płciowego do wystąpienia pierwszych objawów chorobowych, wynosi u mężczyzny przeciętnie 25 dni, a u kobiet od 1 do 2 tygodni. U mężczyzn objawami rzeżączki są: pieczenie oraz wyciek obfitej ropnej wydzieliny z cewki moczowej. Rzeżączka nie leczona doprowadza do wielu powikłań, takich jak zapalenie najądrza, i następowej całkowitej niepłodności. U kobiet choroba objawia się upławami, czyli obfitą wydzieliną z dróg rodnych, a także pieczeniem cewki moczowej. Do najczęstszych powikłań nie leczonej rzeżączki u kobiet należy zapalenie przydatków, jajników i jajowo­dów, co w konsekwencji również prowadzi do niepłodności. Kobiety zakażone rzeżączka w czasie ciąży narażają swoje dziecko podczas porodu na zakażenie rzeżączka spojówek oczu. Aby zapobiec takiemu zakażeniu, każdemu noworodkowi zaraz po urodzeniu zakrapia się oczy specjalnym i odkażającym roztworem. Nie leczona rzeżączka może dawać wiele innych bardzo poważnych powikłać. Rozpoznanie choroby może postawić tylko lekarz dermatolog, do którego należy się zgłosić jak najwcześ­niej. Wszystkie poradnie skórnoweneryczne gwarantują swoim pacjentom pełną dyskrecję i leczenie. Rzeżączka prawidłowo i wcześnie leczona daje pełne wyleczenie. Kiła, zwana również syfilisem, jest chorobą zakaźną weneryczną, również jak rzeżączka przenoszoną drogą bezpośredniego kontaktu płciowego. Wywo­łuje ją drobnoustrój krętek blady. U kobiety chorej na kiłę w okresie ciąży następuje przejście zakażenia na płód. Zakażony kiłą płód może się urodzić albo martwy, albo z objawami kiły, lub pozornie zdrowy. Kiłę wrodzoną dzielimy na kiłę wrodzoną wczesną i późną. Objawami kiły wczesnej, którą można stwierdzić zaraz po porodzie, są: wysypka kiłowa na skórze o charakte­rze plamkowym lub grudkowym, albo pęcherzykowym (pęcherzyca kiło­wa), kiłowe zapalenie płuc, żółtaczka, powiększenie wątroby i śledziony, a także w wyniku zmian chorobowych błon śluzowych nosa sapka. Objawy kiły wrodzonej późnej można stwierdzić dopiero u dzieci star­szych. Do objawów kiły wrodzonej późnej należą: zapalenie rogówki oka, wywołujące ślepotę, zmiany w kościach, które powodują kiłowe zapadnięcie sklepienia nosa w postaci tzw. nosa siodełkowego, deformację zębów, choroby umysłowe i wiele innych objawów, które zwykło się określać mianem stygmatów kiłowych. U dorosłych pierwszym objawem zakażenia się kiłą jest tzw. zmiana albo wrzód pierwotny (szankier) rozwijający się w miejscu wtargnięcia do ustroju zarazka kiły. Najczęściej miejscem tym są narządy płciowe. Nie zawsze jednak dochodzi do powstania wrzodu. W tych przypadkach wczesne rozpoznanie kiły jest jeszcze trudniejsze. Może dojść do wysiewu krętków bladych z krwiobiegiem do narządów wewnętrznych i powstania ogólnego zakażenia kiłowego, wywołującego wiele objawów chorobowych. Rozpoznawanie kiły ustala się przede wszystkim na podstatwie tzw. odczynów serologicznych. Powszechnie znanym i stosowanym odczynem serologicznym jest odczyn Wassermanna. Leczeniem wszystkich chorób wenerycznych zajmują się poradnie skórnoweneryczne znajdujące się we wszystkich miastach powiato­wych. Leczenie kiły jest długotrwałe, wymaga stałego nadzoru poradni i częstych badań kontrolnych. Zapobieganie chorobie polega na unikaniu kontaktów płciowych z osobami zarażonymi. Matka, która urodziła dziecko z kiłą wrodzoną, może karmić je piersią, ale musi być leczona i ona, i dziecko. System reklamy Test

Porady o dzieciach

  • System reklamy Test
  •